Wat een geluk

Gisteren bracht ik je naar bed voor de 84ste keer (je was 119 dagen oud maar de eerste 35 dagen sliep je knusjes tussen ons) en toen kwam ineens het besef:

Wat een geluk.

Wat een geluk heb ik. Hebben wij. Met jou.

  • Dat je een jongen bent, zodat ik het intens geluk heb ervaren toen ik je geslacht te weten kwam, ook al hoopte ik in het begin op een meisje (zou nu niets liever meer willen dan jou!).
  • Dat je geboren bent.
  • Dat we je Kobe mogen noemen, want in mijn buik was je nog “Basje”.
  • Dat je een gezonde en mooie jongen bent.
  • Dat we moeilijke nachten hebben meegemaakt, zodat we geleerd hebben om meer geduld en begrip te hebben.
  • Dat ik 3 maand dag en nacht de tijd heb gehad om je te leren kennen, zodat toch één van de twee je weentjes herkend (anders was papa al 14 keer naar de spoed gereden met jou)
  • Dat we mogen uitkijken naar hoe je evolueert.
  • Dat we je een warme familie kunnen aanbieden, één waar je altijd en overal terecht zal kunnen als wij er niet zijn.
  • Dat mijn lichaam veranderd is, zodat het jou perfect voldragen heeft.

Wat een geluk dat ik mijzelf mama mag noemen. En mijn man jouw papa. En jou mijn Kobe.

Gerelateerde posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *